03/12/2009 GMT 1
30/10/2009 GMT 1
SAMAÍN
23/10/2009 GMT 1
outono
Deixamos esta páxina para que vexades que chula quedou a
entrada do cole coa exposición dos froitos do outono.
ESPERAMOS QUE VOS GUSTE!
22/10/2009 GMT 1
ESCOLAS VIAXEIRAS 2009
Un grupo de 15 nenos e nenas de 6ºcurso están a participar na actividade das Escolas Viaxeiras 2009 na cidade de Salamanca.Esta actividade, que se realiza durante a semana do 19 ao 25 de outubro, consiste na convivencia con rapaces e rapazas doutros coles de Valencia e Sevilla nunha escola fogar de Salamanca.
Tiñan un programa repleto de actividades e saídas aínda que supoñemos que tamén aproveitarán o seu tempo de lecer para facer novos amigos e amigas.
TODO O COLE VOS DESEXA UNHA FELIZ ESTANCIA EN SALAMANCA !
15/02/2009 GMT 1
PITUFILANDIA
Había una vez unos seres azules, se hacían llamar Los Pitufos.
Pero esta vez es una versión remodelada, eran rojos con pañales rosas. Tenían unas orejas súper gigantes, eran como el doble o el triple que las de Dumbo. Median un metro y medio, sus casas eran verdes, las ventanas eran amarillas y las puertas tenían unos huecos especiales para sus gigantescas orejas, Todo lo que un Pitufo necesitaba para una perfecta estancia.
-Que buen día hace hoy Pitufina!- dice Rasputin-.
Y le contesta Pitufina:
-Un buen día para ti, yo he tenido que pagar la hipoteca y no llego a fin de mes.
Siguieron hablando del tema durante horas, al final del día cada uno de ellos se fue a su casa.
-Al día siguiente se volvieron a encontrar pero esta vez se enamoraron.
Rasputin lepidio para salir y después de muchos meses, Rasputin le dijo que se quería casar con ella.
Pitufina le dijo que sí.
Pasaron muchos meses, era el día de Reyes.
Rasputin y pitufina le pidieron un hijo a la cigüeña.
Pasaron nueve meses y la cigüeña les trajo in pitufito.
Le llamaron Rasputin JR.
Rasputin JR. Era distinto a lo demás pitufos, el era rosa con pañales rojos, su orejas median menos de lo normal, más o menos medio metro.
El creció y era muy curioso, entonces se hizo explorador. Tenía una ventaja, sus orejas eran pequeñas y podía moverse más fácilmente por las cuevas.
Estuvo años y años intentando descubrir algo.
Un día, se fue a una cueva muy extraña, entró y encontró un ser extraño, y le llamó pokemon. Se lo llevó a su casa y lo examinó.
¡¡¡TENÍA SUPERPODERES!!!
Le llamó Pikachu, tenía el poder de echar truenos por sus mejillas rojas.
Quería descubrir más Pokemons y se fue a otra región llamada
“Región de Jhotto”
Allí descubrió cientos de pokemons, les llamó: Mupkid, Charmander, Groudon, Ratata, Trekko…
Y creó un equipo de batalla muy fuerte con el que vencería a todos aquellos que se enfrentaran a él.
Un día, un pitufo que se creía el pitufo más fuerte del mundo, quiso enfrentarse a su equipo de batalla.
Como era lógico, el equipo de batalla ganó 969 veces pero una vez su equipo de batalla perdió y se murieron Mupkid, Groudon y Ratata.
Y Rasputin JR. (herido de gravedad) de camino a casa se encontró con una pitufa muy guapa que le invitó a su casa. En su casa lo curó y se hicieron muy amigos.
Días después Rasputín invitó a Serafina (que así se llamaba la pitufa) a ir al MC’donalds.
En el MC’donalds los dos se empezaron a contar las historias de cada uno y de repente…
¡Aparece un Raichu por la puerta!
Los dos se alborotaron y dijo Rasputin JR:
- ¡Charmander, te elijo a ti!
Charmander y Raichu se estuvieron peleando hasta que Charmander le lanzó un lanzallamas y le dejó K.O.
Al final Rasputin JR. capturó a Raichu. Rasputin y Serafina se enamoraron y se casaron. Fueron felices y comieron perdices.
FIN
CONTINUARÁ…
Creado por especialistas: JORGE, ABEL, DAVID, CARLOS, ADRIAN Y MARIO.
LA EXPLOSIÓN EN SPRINFIELD
¿Conocéis a la familia Simpson?
Pues esta no es la mítica historia si no que está algo cambiada.
Empecemos contando la historia, todo esto sucede en un pueblo llamado Sprinfield donde allí vivía la familia simpson. Estaba formada por una madre, un padre y tres hermanos.
Homer era el padre, el más trabajador de todos que iba al trabajo aunque estuviera enfermo.
March, era la madre, trabajaba de ama de casa, se dedicaba a limpiar a hacer las camas…
Pero cuando venían los niños del colegio aún no tenía nada hecho. Bart el hermano mayor y el único chico de los hermanos, el más listo, le encantaba el colegio y convencía a todos para que fueran. Lisa la hermana mediana, no le gustaba estudiar, por eso, casi siempre suspendía. Maggie la más pequeña, siempre con el chupete.
Una mañana, todos se fueron a trabajar, Lisa y Bart al colegio, Maggie a la guardería, Homer a la central nuclear y March en casa.
Ese día Homer estaba un poco dormido, esa noche se podía decir que no había dormido muy bien. Entró por la puerta el señor Barns, le dio unos papeles para hacer cálculos y eso. Homer subió a su oficina, sin querer, puso los papeles encima de la mesa donde tenía todas las teclas; de repente, se le calló una carpeta de golpe y… ¡bum! Sprinfield sufrió una explosión. Homer salió corriendo vino la policía, los bomberos… Nadie resultó herido pero Sprinfield no servía para nada. Se tuvieron que trasladar, se trasladaron a Australia mientras que el señor Barns intentaba arreglar ese desastre pero era casi imposible.
Pasaron días, meses, quizás años y eso aún estaba sin terminar. Homer, ya había perdido la esperanza de trabajar más allí, de no volver a vivir en Sprinfield ir al Bar de Mohe como hacía antes… Un día, recibió una llamada era el señor Barns, tenía miedo de cogerlo pero… Lo cogió el teléfono y dijo:
-Hola, ¿Qué tal?
-Hola homer, tengo buenas noticias, aunque parezcan imposibles Sprinfield…
Homer no le dejó acabar y dijo:
-¿Tiene arreglo?
-Pues claro que sí, está quedando mucho más bonito que antes, el jueves se inagurará y quiero que venga,.
-Muchas gracias, allí etaré.
Homer al colgar se lo contó a su familia y a las casas que habían a su alrededor. Todos se pusieron felices, prepararon la ropa tres días antes por si tenían que comprar algo. Al fin llego ese día, ese jueves tan esperado. A las 8:00 se dirigieron a Sprinfield muy nerviosos; cuando llegaron allí, estaba el señor Barns esperándolos. Bajaron del coche y dijo Homer:
-Hola señor Barns, ¿Qué tal?
-Muy orgulloso de mi trabajo, pero quiero que usted personalmente inagure Sprinfield, quiero que corte la cinta roja con las tijeras.
-Encantado-dijo Homer contento-.
Al llegar las 10 llegó todo el mundo, inauguraron Sprinfield, cenaron marisco, carne, pescado… Lo pasaron fenomenal y…
La familia simpson volvió a ser feliz.
¡COLORÍN COLORADO ESTE CUENTO SE HA ACABADO Y QUIEN NO LEVANTE EL CULO SE LE QUEDARÁ PEGADO!
Fin
ESPERAMOS QUE OS GUSTARA!!!
Y…
HASTA LA PRÓXIMA.
11/11/2008 GMT 1
O PORTO DE VILANOVA
Hai uns días os alumnos de 6º fixemos unha visita ao porto de Vilanova guiados por José Mª Leal, que días antes viñera ao centro a darnos unha charla sobre a actividade portuaria en todo o mundo.
Foi moi interesante así que decidimos coñecer o noso porto.
Un porto é un lugar que lle serve de abrigo ós barcos e onde se cargan e descargan todo tipo de peixe e marisco.
O porto de Vilanova ten tres zonas: a zona de atraque, a zona comercial e a deportiva:
-A zona de atraque: É onde atracan os barcos, é dicir, onde chegan os barcos a porto.
-A zona comercial: É onde se pesa, se vende e se carga o peixe ou o marisco, e se non hai selección,vai para a fábrica.
-A zona deportiva: É a zona privada de algúns barcos.Cada barco ten unha praza, que é onde ten que atracar.
Todos os portos son distintos,porque uns teñen as súas instalacións, para descargar mexilón, como o de Vilanova, e outros, como o novo porto de Vilagarcía, para contenedores.
No porto de Vilanova cárgase e descárgase maioritariamente mexillón, e as veces, algún polbo.Destínanse a Francia e a Italia, pero tamén a outros puntos de España.
CABÁRCENO
Xa falta pouco!Dende o vindeiro día 23 a ata o 29 de Novembro poremos rumbo a Cantabria para participar no programa de inmersión lingüistica en inglés THE WORLD AROUND US.Estaremos aloxados no albergue de Cabárceno.Este e un programa de becas do Ministerio de Educación e Ciencia e o noso proxecto foi elexido xunto cos de outros dous colexios da provincia de Pontevedra.Dentro do proxecto estamos levando a cabo dende o ano pasado actividades preparatorias que xiran en torno a cinco temas fundamentais:
-A auga
-A terra
-A flora
-Fauna
-Impacto humano sobre o entorno.
Imos compartir estancia cun grupo de 25 nenos/as dun colexio de Madrid.
O programa de clases e actividades é moi completo:teremos 8 horas diarias de actividades en inglés, dentro das clases se incluen algunha saída e excursións coma a que iremos facer ao parque natural de Cabárceno.
Prometemos contarvos como nos foi cando volvamos.
Os alumnos de 6
14/06/2008 GMT 1
Cinco de xuño día do medio ambiente
Reciclas na casa? Nós si e esperamos que ti tamén o fagas vale.
Sabedes para que é cada contenedor? O azul a para o papel e para o cartón;O vidro bótase no contenedor de cor verde.As latas e os tetabriks.E por ultimo o gris que e para restos de residuos.Gústavos reciclar?A nós si, porque é moi divertido con tantas cores.Pero tamén é moi difícil aprendelas todas cando xa hai algúns malos hábitos adquiridos. Aínda que non vós guste, debelo facer porque e bo para o medio ambiente e para o noso Planeta,e se non o facedes prexudicades a capa de ozono máis de que está.Moito ollo coas pilas! non as tiredes co resto do lixo, contaminan moito; no colexio temos un contenedor para elas. Fai un ano, máis ou menos, os alumnos de sexto curso e algúns de quinto fixeron xunto ao mestre Juan (mestre de música),unha canción dedicada ao medio ambiente e a o non abandono dos animais chamada:"O ceo", para os que non a escoitaron nunca é moi bonita, tan bonita que grabaron un disco coa discográfica galega "Casa de Tolos" a finais de curso.Polo nadal puxérono a venda.
Aparte da reciclaxe hai outras cousas que hai que facer para mellorar o medio ambiente como cando lavamos os dentes non deixar a billa aberta, cando lavamos a louza temos que cerrar a billa mentras que non precisemos a auga, ducharnos no canto de bañarnos, reutilizar a auga de lavar a froita e a verdura etc. />
Ben,ímonos despedindo, ah! unha cousa o lema do 2008 do medio ambiente:"Deixa o hábito!!!Cara a unha economia baixa en carbono"
Por un desenrolo sostible. De nós depende.
Allariz
O día 27 de maio fixemos as maletas impacientenente, para o día seguinte ter todo preparado. No medio da viaxe paramos para comer algo ou ir ao baño. Cando chegamos fomos, a Santa Mariña de Augas Santas. Visitamos unha igrexa románica, con varios rosetóns moi bonitos.
Cando entramos na igrexa contáronnos a historia de Santa Mariña de Augas Santas. Mariña era moi creente pero o seu pai non cria.
Entón un señor moi rico quería casar con Mariña, pero ela díxolle que ela só quería casar con Deus. o señor ante tal negativa decidiu atala de mans e pés e deixala nunha fortaleza subterránea e prenderlle lume, pero habia dous buratos: un no chan e outro no teito. Polo burato do teito apareceu San Pedro, e díxolle que escapara por ese burato. Pero encontráronna e decapitárona. Din que a súa cabeza deu 3 botes, e neses sitios onde botou naceron tres fontes!
Cando saímos de Santa Mariña de Augas Santas fomos para Allariz e comemos no Fogar dos Maiores de Allariz.
Pola tarde visitamos unha granxa de ovellas e unha queixería.Un dos donos explicounos como cuidaban, como munxían e tamén como se facía o queixo. Algúns mercámolo para probalo, é bastante forte.
Despois fomos dar un paseo pola beira do río Arnoia que levaba moita auga e cruzámolo por duha ponte tan estreitiña e sen varandas que parecía que te mareabas.Alí tamen están as pedras e as árbores co tronco pintado e según de donde as mires, ves unha cousa ou outra. Son obra de Ibarrola.
Despois fomos a pìscina e pasámolo ben.Logo subimos ao autobús e fomos ceare durmir ao albergue dos Salesianos. Pasámolo moi ben.A algúns custounos moito coller o sono!!
A mañá do día 29 madrugamos e fomos con dous guias percorrer a vila que é preciosa e está moi ben coidada:Os muíños, a fabrica do coiro,as pontes, o museo do Xoguete...
Despois de xantar fomos dar un paseo pola beira do río que ten un paseo moi coidado. Nas presas a auga ao caer facía cascadas cunha escuma branca e un fermoso son.
A media tarde estabanos espèrando Benito co autobús para volver a Vilanova.Pasámolo moi ben.
Gracias a Proxectoterra (Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia) e a outras Institucións que colaboran para a realización deste proxecto e de xeito especial a Xosé Manuel que foi quen nos organizou tan ben esta viaxe.




Chúzao
del.icio.us


